Մտորումներ Լիպարիտեանի յօդուածի շուրջ

ՄԵՆՔ - MENK

 

Մտորումներ Լիպարիտեանի յօդուածի շուրջ

 

Հայաստանի իշխանութիւնը պէտք է վստահուած ըլլայ մարդկանց այն խումբին որը ունի բարձր բարոյականութիւն, ոգեղենութիւն ու մասնագիտական գիտելիքներ։ Այս մակարդակի վրայ գտնուող մարդիկ արդէն ազգի ոգիի կրողներն են ու գիտեն ազգի համար ճիշտ ուղին ու կրնան անկախ արտաքին ճնշումներու հայ մարդուն բացատրել հայրենիքի իմաստը, հայու առաքելութիւնը այս աշխարհի մէջ։ Իրենք կարող են ազգը տանիլ ճիշտ ուղիով։ Մենք պարտաւոր ենք նման նշաձող մը մեր երկրի ղեկավարութեան համար դնել։ Եթե երկրի նախագահը կամ վարչապետը նշաձողի մօտ կանգնած մէկն է ապա իր խորհրդատուն պարտաւոր է ըլլալ նշաձողը յաղթած մէկը, չէ որ ինքը իր խորհուրդներով պէտք է շտկումներ բերի եթէ ճիշտ ճանապարհէն շեղումներ թոյլ տրուին։

 

ՀՀ առաջին նախագահ Լ․Տ․ Պետրոսեանի աւագ խորհրդական Ժիրայր Լիպարիտեանը օրեր առաջ իր հրատարակած յօդուածով (Փաթեթային, փուլային և մոռացուած պահեր, Առավոտ, 25․01․2017) Հայութեան կը ներկայացնէ թէ մեր իշխանութիւնները ապրած են ու կ՛ապրին բոլորովին այլ արժէքներով ու կ՛ուզէ համոզել որ Հայութեան համար գոյութիւն ունի միայն վատերու մէջ ընտրութիւն մը ընել ու ըստ հաւանութեամբ ընտրուած վատը յաւիտեանս քարոզել իբր լաւագոյնը ու գլուխգործոցը ու միակ ելքը։

 

Իր յօդուածին մէջ Լիպարիտեանը կ՛անդրադառնայ 1997 ի ամռան անպաշտօն հանդիպման մը մասին, ըստ որի Լեոնարդ Պետրոսեանը, Արկադի Ղուկասեանը, Ռոբերտ Քոչարեանը, Սամուել Բաբաեանը, Վազգէն Սարգիսեանը, Սերժ Սարգսեանը, Բաբկեն Արարքցեանը, Ալեքսանդր Արզումանեանը կողմ եղած են փուլային տարբերակին, ինչին միշտ կողմ էր Լ․Տ․ Պետրոսեանը։ Յետոյ ԼՂ ղեկավարութիւնը, Քոչարեանն ու Վազգէն Սարգսեանը ու վերջը Սերժ Սարգսեանը այդ մերժեցին, պնդելով լուծման փաթեթային տարբերակը և հասցրեցին Տէր Պետրոսեանի հրաժարմանը։ Լիպարիտեանը կը պնդէ որ 20 տարի առաջ կարելի էր Ղարապաղեան հարցի լուծումը, հողի դիմաց խաղաղութիւն ձեռք բերելով, իսկ այսօր անկարելի պիտի դառնայ հարցին լուծումը հողի դիմաց կարգավիճակ բանաձեւով։ Լիպարիտեանը կը շեշտէ թէ ցանկալին պնդելով կարող ենք կորցնցնել նաեւ մեզ անհրաժեշտը։

 

Առանց բացատրելու թէ ինչ է մեզ համար անհրաժեշտը, իր երկարաշունջ յօդուածին մէջ Լիպարիտեանը կը նշէ այդ օրուայ որոշումին հիման վրայ պատրաստուած փաստաթուղթը պիտի հաստատուէր ԵԱՀԿի ու յետոյ ՄԱԿի Անվտանգութեան խորհուրդի կողմէն առանց որեւէ բառով մը յիշելու թէ այդ կառավարական ամառանոցի փոքր լողաւազանի մօտ ազգի ճակատագիրի համար որոշում կայացնող 10 հոգիէն զատ կայ 10 միլիոննոց հայութիւն մը։ Միթէ պատրաստ է՞ր Հայութիւնը նման փաստաթուղթ մը հաստատել։ Ոչ՛ այդ ժամանակ, ոչ՛ ալ այժմ։ Հարցը փաթեթայինի կամ փուլայինի մէջ չէ այլ Ճշմարտութեան ու կեղծիքի միջեւ մեր տեղը որոշելու մէջ է։ Հայրենիքը սակարկութեան առարկայ չէ ու վերջ։ Բայց Լիպարիտեանը համար հայրենիք բառը չկայ, կ՛օգտագործէ հող բառը, ցաւելով որ հողի դիմաց խաղաղութիւն ձեռք պիտի բերեյինք, կարծէք թէ խաղաղութիւնը թրքական արժէք է ու պէտք է իրենցմէ խնդրել յանձնելով մեր իրական արժէքները՝ հայրենիքի բաժիններ։

 

Մի բանի մէջ Լիպարիտեանը իրաւունք ունի։ Տեսնելով որ մեր իշխանութիւններու մէջ մտածելակերպի փոփոխութիւններ չկան ու 20 տարիէ իվեր կը կրկնուի հայրենիք յանձնելու նոյն պատրաստակամութիւնը, ինքն ալ համարձակութիւն կը ստանայ, գաղտնի մնացած բանակցութիւնները հրապարակ հանելով բերք չտուող կուտը կրկին քարոզել։

 

Մեր սահմանած նշաձողին հասած մարդկանց խումբն է որ միայն կարող է ազգային հարցերը ճշմարտութեան լոյսի տակ լուծել։ Ազգի ճակատագիրի համար մեզմէ իւրաքանչիւրը պատասխանատու է, ուրեմն փորձենք ինքնամաքրման ճանապարհով ազգի հոգեբարոյական դաշտի վրայ համախմբմանը ուղղուած գործունէութիններուն մասնակցիլ, որպէսզի յառաջ գայ մեր նշաձողին հասած բարձր մարմին մը։

 

Մասիս Ինճիճեան, 28․01․2017